„Literacki zakątek” Bielski Rynek
artykuł Janiny Pieniążek „Jagody”

Barbara Beliczyńska kilka miesięcy temu dołączyła do Grupy Literackiej „APOSTROFA” i już 15 lutego o godzinie 17:00 zapraszamy do Klubu Nauczyciela na jej spotkanie autorskie.

Barbara Beliczyńska pisze wiersze o ludzkich marzeniach, oraz pięknie i niepowtarzalności natury.

Życie

każdy jest królem

swojego życia

dostał od losu

te dwie korony

Jedną- błyszczącą

złotem, purpurą

wysadzaną dniami

szczęścia klejnotami

co wszystko przemieni

barwne marzenia

w szarość zamieni

założy na skroń

cierniową koronę

ona bólem zdradą

strachem się mieni

lecz jest nadzieja

ukryta wśród cierni

blask wskazuje

zawsze przywraca

jasne spojrzenie

i zgubiony uśmiech.

Czerwiec 2017,

Barbara Beliczyńska

Pragnienie

ktoś posłał uśmiech

spojrzenie zatrzymało

inne spojrzenie

serce- mocniej zabiło

zbudziło

uśpione motyle

promienie słońca

rozświetliły ziemię

rozśpiewały się ptaki

niosąc nadzieję

nawet lustro

przemówiło pogodniej

zdarzyło się coś ważnego

pięknego…

Luty 2016,

Barbara Beliczyńska

Jag.

„Literacki zakątek” Bielski Rynek
artykuł Janiny Pieniążek „Jagody”

          W Dzień Zaduszny zapalamy świece, odwiedzamy groby Drogich Nieobecnych, wspominamy poetów „Apostrofy”, którzy odeszli do „Nieznanego”. Przypomnę utalentowaną poetkę Helenę Kudłaciak, poetę, autora opowiadań i publicystę Rudolfa Dominika, Annę Beruś, , czy Antoninę Jurek, o której nasza młoda, znakomita koleżanka Agnieszka Lubos tak pisze w tomiku wierszy „Moja obecność”

Moja obecność

Barwną ulewą spadały słowa
Rodzone tą nieskończenie płodną ręką
I ręką zostały ucięte

Ostatnia kropla zastygła
Na czubku pióra
W przerażeniu

Bezwiednie odbija się
W oczach nagle omartwiałych

Będzie tam kornie trwać
Między światłem i cieniem
W oczekiwaniu na Sąd Ostateczny.

inspirowane wierszem Antoniny Jurek

20.10.2011.

Antonina Jurek

Od lewej Roman Skrudlik i Hildegarda Filas-Gutkowska poetka i społecznica żyjąca poezją i dla poezji.

           30 października 2013 roku zmarł kolega Roman Skrudlik poeta, pasjonat i przewodnik górski. Pożegnał nas pięknym wierszem:

Kiedyś wam powiem

Kiedyś Wam powiem
Co naprawdę czuję
Gdy czas nadejdzie na wyznania
Jak bardzo kocham
moje Beskidy
Szykując się do pożegnania

Uczucie to w sercu
Mieszka od urodzenia
Bo żyłem tam wśród przyjaciół
Dziś muszę iść
Do widzenia.

Roman Skrudlik 2013.

A my, chcąc wierzyć w niemożliwe, piszemy wiersze żeby przywracać pamięć o Nich, bo…

Lgnie do światła dusza trwożna,
nie chce ulgi zapomnienia.
Czcza tęsknota ją tu trzyma,
światła pragnie i istnienia

Dzień Zaduszny 2011.

Jag.

„Literacki zakątek” Bielski Rynek
artykuł Janiny Pieniążek „Jagody”

       Grupa Literacka Apostrofa dziękuje za bezinteresowne zaproszenie na łamy gazety.     43 lata istnienia i taki piękny prezent  – to nie zdarza się codziennie.

Janina Pieniążek „Jagoda”

      To ja piszę te małe artykuliki o naszej grupie literackiej .Tym razem krótko o sobie. Maluję, zajmuję się tworzeniem ilustracji, maluję portrety, piszę wiersze i nie stronię od prozy. Ostatnio wydałam „Wojenny dziennik” dostępny w sprzedaży, a spotkanie literackie 26 X 2017r. o 18⁰⁰ w Klubie Nauczyciela, ul. Wzgórze 11.

Wiersze  – zgodnie z ogólnym nastrojem:

Moja wyspa

Pośród trujących głupstwem zdań,

w nieznośnym codziennym zgiełku,

w szaleństwie ludzkich poczynań

wędruję bezpiecznie, bez lęku.

Mam swoją wyspę bezludną

o niezniszczalnej urodzie.

Uciekam do niej myślą,

tam jestem ze światem w zgodzie.

Kiedy nieznośna głupota

rankiem podkłada mi nogę,

unosząc się z tego błotka,

na wyspę odpłynąć mogę.

W bujnie wyrosłym ogrodzie,

gdzie owad buczy przyjaźnie,

brodząc po wodzie prawdy,

wyławiam kamyczki ważne.

Jeden o cnocie rozumu

inny o wiernej przyjaźni.

Ten dałam komuś pięknemu,

bo w moim życiu jest ważny.

Janina Pieniążek „Jagoda”

Michał G

Przyjacielski, pogodny, a jednak schowany,

za uśmiechem schowany.

Powód niezwyczajny, a niektórym znany.

Schowany za uśmiechem, bo my KOLOROWI

dla życiowych pasji musimy być sami.

Janina Pieniążek  „Jagoda”

     Bielsko- Biała, Klub Nauczyciela – Ważne wydarzenie z 15 września 2017r. – wernisaż fantastycznej wystawy obrazów ze zbiorów własnych Michała Góreckiego „Barwa, słowo, dźwięk”.

 Jag.

„Literacki zakątek” Bielski Rynek
artykuł Janiny Pieniążek „Jagody”

    Nauczycielska Grupa Literacka Apostrofa od powstania w 1974 roku działała przy Zarządzie Oddziału ZNP, ale od 1987 roku znalazła swoje dobre miejsce w prężnie działającym, nowo powstałym Klubie Nauczycielskim, którym od początku kierowała

Barbara Nowicka

    pełniąca obecnie funkcję—specjalisty, animatora kultury. To z jej inicjatywy kwitła współpraca Klubu ze wszystkimi środowiskami kulturalnymi regionu, organizowano plenery malarskie, powstała licząca się w mieście Galeria Malarstwa (ponad 300 wystaw), występowały zespoły muzyczne i soliści, funkcjonują nadal rozmaite warsztaty artystyczne oraz inne formy…A w Apostrofie wieje wiatr poezji. Przywiewa nowych poetów, wydajemy kolejne tomiki wierszy, organizujemy spotkania literackie. Barbara Nowicka stworzyła miejsce magiczne, przyjazne dla twórców, amatorów, czy propagatorów kultury. Ponieważ działanie na rzecz kultury stało się treścią Jej życia, pomaga, zachęca, odkrywa nowe talenty, unosi nas entuzjazmem, skutkiem czego staliśmy się KLUBEM  KOLOROWYCH  LUDZI, oraz co pewne  zagościł wśród nas na stałe Genius loci – przyjazny demon władający miejscem.
Jeden z ulubionych wierszy często przez nią cytowany:

                 Król życia
Ten królem życia, co z drobniutkich zdarzeń,

z małych radości, stworzyć sobie umie,

ostoję cichą i ogródek marzeń.

Ten królem życia, co zawsze zrozumie,

co sroka skrzeczy i co owad gada.

To ten… co żyje w ciągłym zachwyceniu

tajemnym  blaskiem wiedzy niezgłębionej

i choć zna swoją mroczną smugę cienia,

cel ma wyraźny i dąży ku niemu.

Janina Pieniążek „Jagoda”   

Nieoczywistość – 2004,2011

Jag.

„Literacki zakątek” Bielski Rynek
artykuł Janiny Pieniążek „Jagody”

       Grupa Literacka APOSTROFA powstała w 1974 roku. Prowadziła ją wtedy, nieżyjąca już niestety, wszechstronnie utalentowana poetka Helena Kudłaciak. Potem przewodniczącą została Stanisława Kopaczka i to ona nadała grupie nazwę Apostrofa.

Jest nas dziewięcioro:

Weronika Grabska-Martyniak,
Krystyna Krzyżanowska-Nastulczyk,
Roman Bielicki,
Magdalena Georg,
Czesława Gewiner,
Agnieszka Lubos,
Janina Pieniążek Jagoda,
Małgorzata Pomorska,

fot. J. Pieniążek Jagoda

i Stanisława Kopaczka,

       nasza zasłużona seniorka, której wiersze świadczą o niezwykłym przywiązaniu do natury i beskidzkiej ziemi. Pisze także gwarą korzystając również ze SŁOWNIKA GWARY BUCZKOWICKIEJ Józefa Steca, naszego „krajana”. 

Beskidy

Beskidy- grönicki kłochane

Bez nasyk i łobcyk turystöf deptane.

Tutok, ka się łobröcis jakosik göra styrcy.

Haw Klimcok,Syndzielnia i Magörka hyrcy.

Zasumiöm ci bucki, jedlicki i smrecki,

Jakobyś słysoł śpiwani beskidzki dziywecki

Hej! Beskidzki görole, jak se zatańcujöm

Zbójnika, łobyrtasa ciupasöm wywinöm,

To po całej dziedzinie hyr göralski niesie,

Nawet tam w dole w mieście, a nie ino w lesie.

Nika nima tak piyknie, jako tu w Beskidak.

Bo tutok i gwar miasta strasny i szumi las.

Syćko tu razem mömy, to nos ciesy straśnie,

Bo to nase zbeskidy, nase góry właśnie!   

Stanisława Kopaczka

Wiersz zamieszczony w wydaniu zbiorowym 

wydanym na okoliczność 40-lecia Apostrofy  

Apostrofa wczoraj i dziś -2014.                            

Jesienne liście 

Roztańczyły się kolorowo

jesienne liście

Wiatr swym podmuchem

podrywa je

W ostatnim tańcu

ucichły

i one zastygły

w bezruchu

Stanisława Kopaczka                                  

W objęciach Świata?-2016.    

JAG.

„Literacki zakątek” Bielski Rynek
artykuł Janiny Pieniążek „Jagody”

Grupie Literackiej Apostrofa przewodniczy znakomita poetka

 fot. K. Krzyżanowska – Nastulczyk

Krystyna Krzyżanowska- Nastulczyk

     Osoba o wielu talentach, która z sukcesem maluje i ilustruje swoje tomiki wierszy. Należy do Związku Literatów Polskich.Wydała tomiki wierszy: Elf w adidasach (2007), Gobelin włoski (2010), Zwabiona kolorem (2013), I włos ma swój cień (2015).    

zazdrościłam ptakom

Pan Bóg kocha ptaki, gdyż w przeciwnym razie

nie obdarowałby ich skrzydłami, które dał

także swym aniołom.

Axel Munthe

zazdrościłam ptakom

na Capri

w ogrodzie willi San Michele

siedzieliśmy przy okrągłym stole

samotnie

szemrało źródełko

słuchaliśmy szelestu cykad

śpiewu kosa

wdychaliśmy woń róż i hortensji

pod nami falowało

szmaragdowo- lazurowe morze

nie chcieliśmy opuszczać raju

a potem kiedy zostawiliśmy ogrody

na wąskiej stromej uliczce

zobaczyliśmy młodego ptaka

który wypadł z gniazda

i kot to widział

krzyczeliśmy przerażeni

na próżno

śmierć

w raju

Krystyna Krzyżanowska Nastulczyk

Gobelin Włoski – 2010

Psia Camorra

nad Zatoką Neapolitańską

wyraźnie widać Wezuwiusz

i lekki zarys Capri

w różowej mgle

św. January daj długi cień

pogryzionym psom leżącym

na Placu Królewskim w Neapolu

w upalny dzień

teraz są takie

niewinne

Krystyna Krzyżanowska- Nastulczyk

Gobelin włoski – 2010

Wiersze, jak obrazy, subtelność i groza, doskonałość z pointą w domyśle.

JAG

    Od pewnego czasu dzięki uprzejmości członkini Apostrofy Janiny Pieniążek Jagody w bielskim miesięczniku „Bielski Rynek” ukazują się wiersze i krótkie informacje na temat członków naszej grupy. Bardzo dziękujemy, Jagodo!



„Literacki zakątek” Bielski Rynek

artykuł Janiny Pieniążek „Jagody”

W  Apostrofie zmiany.



fot. J. Pieniążek Jagoda

Weronika Grabska- Martyniak

    Nasza, ulubiona  przewodnicząca literackiej grupy Apostrofa, Weronika Grabska- Martyniak, osoba zaangażowana i bardzo waleczna, dla której nie istnieją sprawy ważniejsze od ducha poezji, nie przestając wcale troszczyć się o nasze sprawy, przekazała po 16-tu owocnych latach swoją władzę naszej nieco mocniejszej i równie energicznej, świetnej poetce: Krystynie Krzyżanowskiej – Nastulczyk.                

           Oto wiersze Wery.               

Chcę iść

Chcę iść
gdzie mnie myśli powiodą,
pod górę za wiatrem
Chcę iść
przez młode smreczyny
na słoneczne polany
Chcę iść
przez rozstajne ścieżki.
Przeciąć wszystkie górskie grzbiety
Chcę posłuchać
ptaków, których tam nie było,
ale został stary las.
Chcę zobaczyć
pajęczynę z kroplami rosy,
przez którą przedziera się słońce.
Chcę i muszę wędrować.
Nie poddam się fizycznej niemocy.

Las

Dotykały cię wilgotne mgły
i półmrok lekki ponad tobą leżał,
księżyc błyszczał skrzydłem nietoperza
to widziała noc wąsami ćmy.

Co robi las, kiedy nas nie ma?
Las oddycha pełną polaną
w śpiewie kosa, w kukułczych losach,
w pajęczynie, o której szepcze rosa.

 JAG.